Laagdruk

Laagdruk (laagdrukgebied) is een gebied waar de luchtdruk aan het aardoppervlak lager is dan in de omliggende regio’s. Het centrum van een laagdrukgebied heeft doorgaans een drukwaarde die onder het regionale gemiddelde ligt, vaak onder 1013 hPa bij zeeniveau, hoewel de exacte waarden per situatie kunnen variëren. Op weerskaarten wordenpunten met gelijke druk verbonden door isobaren; een cluster van dicht bij elkaar liggende isobaren duidt op een sterke drukkrachtgradiënt en daarmee op (vrijwel) stevige wind.

Laagdruk ontstaat wanneer lucht bij het oppervlak convergeert en naar boven wordt gedwongen. Door het opstijgen koelt de lucht af en condenseert de waterdamp, waardoor wolken en neerslag ontstaan. De Corioliseffect en de onderlinge krachten bepalen de stroming rond het laagdrukgebied; in het noordelijk halfrond draait een laagdrukgebied meestal tegen de wijzers van de klok in en wordt de lucht naar binnen aangetrokken; in het zuidelijk halfrond is de richting omgekeerd.

Laagdruksystemen worden geassocieerd met wisselvallig weer, waaronder bewolkte condities, regen of sneeuw en wisselende wind. De specifieke weersomstandigheden hangen af van de grootte van het systeem, de diepte van het centrale drukgebied en de interactie met fronten en vocht. Tropische lagen kunnen zich verder ontwikkelen tot tropischecyclonen met zeer lage centrale drukken.

De term laagdruk wordt gebruikt voor een enkel laagdrukcentrum of een gebied met lage druk, in tegenstelling tot hoogdruk of een anticycloon, die samenhangen met afdalende lucht en vaak helderder weer. In weersvoorspellingen is het identificeren en volgen van laagdruk essentieel voor het voorspellen van neerslag, wind en de koers van stormen. Laagdruk is een normaal onderdeel van de atmosferische circulatie en komt voor in alle klimaatzones, met variatie in frequentie en intensiteit afhankelijk van seizoen en regio.