siltgronden

Siltgronden zijn bodems waarbij silt de dominante fractie vormt. Silt is fijn, meteltjes tussen circa 2 en 63 micrometer, waardoor siltgronden vaker voorkomen als silt-, silt‑loam- of loambodems met een hoog siltgehalte. Deze bodems ontstaan doorgaans uit alluviale afzettingen in rivierdalen, overstromingsvlakten en delta’s, waar fijn suspensiepoeder door rivierwater wordt neergelegd. Ze kunnen ook voorkomen in ondergrondse afzettingen die silt bevatten.

Kenmerkend voor siltgronden is een combinatie van vruchtbaarheid en vochtgevoeligheid. Ze hebben meestal een goede waterretentie en voedingsstoffenbeschikbaarheid, maar de drainage kan variëren: bij voldoende afwatering voelen ze vaak goed doorlatend en productief aan, terwijl een hoge grondwaterstand of slecht drainerende lagen tot wateroverlast kunnen leiden en wortelgroei kunnen belemmeren. De structuur is doorgaans redelijk stabiel wanneer organische stof aanwezig is, maar bij droogte of verarming kan de bodemgradatie optreden.

In landbouwsystemen leveren siltgronden doorgaans hoge opbrengsten op, vooral voor gewassen die van een vochtig maar niet natte bodem profiteren. Beheerrichtlijnen richten zich op drainage waar nodig, beperking van wateroverlast, regelmatige aanvoer van organische stof en bemesting, naast eventueel pH-aanpassingen als de bodem zuurgraad te laag is. Erosie is een risico op onbeplant en los oppervlak; bodembescherming door gewasdekking en bodembedekking is dan aanbevolen.

Regionaal komen siltgronden veel voor in rivierengebieden en delen van delta‑achtige vlakken, waar afzettingen van rivierwater en overstromingen lange tijd de bodem vormden.