anemofilie

Anemofilie, ook wel windpollinatie genoemd, is het proces waarbij planten zich voortplanten via stuifmeel dat door de wind wordt verspreid en de vrouwelijke reproductieorganen van andere bloemen of zadenknoppen bereikt. Dit type pollinatie komt voor bij veel bomen, struiken en grasachtige planten en vereist geen dieren als bestuivers.

Kenmerken van anemophile planten zijn onder meer onopvallende bloemen zonder nectar en zonder opvallende geur, en een grote productie van licht stuifmeel. De vrouwelijke receptoren (stigma’s) zijn vaak goed ontwikkeld om pollen op te vangen, bijvoorbeeld doordat ze pluizig of breed oppervlak hebben. De mannelijke bloemenseksels bevinden zich vaak in katjes of trossen en produceren enorme aantallen stuifmeelkorrels.

Werking: pollinatie gebeurt in windrijke omgevingen en is doorgaans minder gericht dan bij dierlijke bestuiving. De pollen kunnen over aanzienlijke afstanden worden vervoerd; de efficiëntie is over het algemeen laag, maar de oogst kan hoog zijn door de grote aantallen geproduceerde korrels. Pollen en stigma’s zijn aangepast aan luchttransport en timing van stuifmeelproductie kan samenvallen met de ontvankelijkheid van de vrouwelijke bloemen.

Voordelen en nadelen: anemofilie maakt voortplanting mogelijk zonder bestuivers, wat handig kan zijn in open of verstilde habitats. Nadelen zijn onder meer verlies van stuifmeel en lage specifieke efficiëntie, en pollen kunnen allergische reacties veroorzaken bij mensen.

Voorbeelden: grassen (Poaceae) zoals tarwe en rijst, bomen en struiken zoals eik, berk, hazelnoot, wilg en populier, en naaldbomen zoals den. Deze groepen zijn典 vaak windbestuivend.