herwaardering

Herwaardering, in accounting en asset management, is het proces waarbij de boekwaarde van een actief wordt aangepast zodat die overeenkomt met de actuele markt- of fair value. Het geldt vooral voor materiële vaste activa en, onder bepaalde voorwaarden, voor immateriële activa. In internationale standaarden zoals IFRS wordt vaak verwezen naar de “revaluation model” (IAS 16 voor onroerend goed, ILS 38 voor immateriële activa), waarmee herwaarderingen expliciet zijn toegestaan wanneer de fair value betrouwbaar kan worden gemeten. In nationaal boekhoudkundige regels kan de formulering “herwaardering” vergelijkbaar gebruikelijk zijn.

Doel en werking

Het doel van een herwaardering is een getrouwere voorstelling van de waarde van een actief op de balans. Een herwaardering kan leiden tot hogere of lagere afschrijvingen in de toekomst. De verwerking van een positieve of negatieve herwaardering hangt af van voorgaande waarderingen en van de toegepaste boekhoudgronden: een stijging van de waarde gaat doorgaans naar een herwaardingsreserve in het eigen vermogen (tenzij dit een eerdere afwaardering tegenspreekt), terwijl een daling meestal in de resultatenrekening terechtkomt, tenzij er reeds een kredietstand in de herwaardingsreserve bestaat voor hetzelfde actief.

Frequentie en beperkingen

Herwaarderingen moeten met voldoende regelmaat plaatsvinden zodat de boekwaarde niet aanzienlijk afwijkt van de fair value. Als de fair value niet betrouwbaar kan worden gemeten, kan men volstaan met de kostenmodel. Het afwaarderen van activa bij tegenvallende prestaties blijft daarnaast mogelijk wanneer de recoverable amount onder de boekwaarde ligt.

Effect op belastingen en verslaggeving

Herwaarderingen kunnen fiscale gevolgen hebben, afhankelijk van de jurisdictie en specifieke regels. In de verslaggeving beïnvloeden herwaarderingen zowel de balans als het eigen vermogen en de toekomstige afschrijvingen. Ze vormen een alternatief voor louter afschrijving op de oorspronkelijke kosten.

---