afschrijvingen

Afschrijvingen zijn een boekhoudkundige maatregel waarmee de kosten van vaste activa over hun economische levensduur worden verdeeld. Door afschrijvingen wordt de kostprijs van een actief systematisch toegewezen aan de perioden waarin het actief bijdraagt aan de winst, waardoor een realistischer beeld van winst en financiële positie ontstaat. Afschrijvingen helpen bij het matchen van kosten en opbrengsten en houden rekening met waardevermindering door slijtage, veroudering of technologische vernieuwing.

Afschrijving geldt voor materiële vaste activa (zoals machines, voertuigen, gebouwen) en immateriële vaste activa (zoals software, patenten). Een actief heeft een aanschafprijs, een verwachte economische levensduur en een restwaarde. De afschrijving wordt berekend volgens een gekozen afschrijvingsmethode en verdeeld over de levensduur. Veelgebruikte methoden zijn lineaire afschrijving (gelijkmatige afschrijving over de levensduur) en degressieve afschrijving (hogere afschrijving in de beginperiode). Soms wordt ook afschrijving per geproduceerde eenheid toegepast.

De boekhoudkundige afschrijving verlaagt de boekwaarde van het actief en wordt geboekt als afschrijvingsexpense, met als tegenrekening geaccumuleerde afschrijvingen. Bij aankoop, bij wijziging in levensduur of restwaarde, of bij waardevermindering kan het afschrijvingsplan worden aangepast. Bij verlies van waarde kan sprake zijn van impairment.

Fiscale afschrijving verwijst naar afschrijvingen die in de fiscale aangifte zijn toegestaan en kan afwijken van de boekhoudkundige afschrijving. Het afschrijvingsbeleid moet worden vastgelegd in de toelichting op de jaarrekening en consistent worden toegepast.