Neuromodulatieinterventies

Neuromodulatieinterventies zijn medische benaderingen die de activiteit in zenuwnetwerken reguleren met als doel symptoomreductie en betere functionele uitkomsten. Ze kunnen invasief zijn, waarbij implantaten of elektroden worden geplaatst, of niet invasief, waarbij externe stimulatie wordt toegepast. Het werkingsprincipe is het moduleren van neuronale excitabiliteit, synaptische transmissie en netwerktopologie in specifieke hersen- of perifere circuits.

Voorbeelden van methoden zijn invasieve technieken zoals diepe hersenstimulatie (DBS), ruggenmergstimulatie (SCS) en nervus vagus-stimulatie (VNS). Niet invasief zijn onder meer transcraniële magnetische stimulatie (TMS), transcraniële directe stroomstimulatie (tDCS) en transcutane elektrische zenuwstimulatie (TENS). Sommige onderzoeken verkennen ook toekomstige opties zoals gerichte sonische of optogenetische interventies, die momenteel hoofdzakelijk in onderzoeksfase verkeren.

Toepassingsgebieden omvatten chronische pijn, bewegingstoornissen zoals Parkinson en dystonie, epilepsie en depressie. Doelen zijn vaak het verminderen van pijn, verbetering van motorische functies, stemming en cognitieve functies, en het verminderen van medicatiebelasting wanneer mogelijk. De keuze voor invasieve versus niet invasieve interventie hangt af van de aandoening, de verwachte effectiviteit en de veiligheids- en onderhoudsvereisten.

Veiligheid en effectiviteit variëren per techniek en aandoening. Invasieve procedures vragen chirurgie en dragen risico's zoals infectie of bloedingen, terwijl niet invasieve technieken doorgaans milde bijwerkingen hebben. Beoordelingen van bewijs en richtlijnen verschillen per indicatie, en veel neuromodulatie-interventies worden uitgevoerd in gespecialiseerde centra met vervolgzorg en monitoring. Onder onderzoekers wordt gewerkt aan geavanceerde systemen, waaronder gesloten-lus-systemen die in realtime reageren op hersenactiviteit.