Medicijnresistente

Medicijnresistente is een term uit de medische en wetenschappelijke literatuur die verwijst naar de resistentie van organismen tegen geneesmiddelen. Het wordt vooral gebruikt voor micro-organismen zoals bacteriën, maar ook virusstammen, schimmels en parasieten kunnen medicijnresistent worden. In de praktijk betekent medicijnresistentie dat standaardbehandelingen minder effectief zijn of niet werken, waardoor alternatieve of duurzamere behandelingen nodig zijn.

Mechanismen van resistentie ontstaan doorgaans door genetische veranderingen of verwerving van resistentiegenen, bijvoorbeeld via plasmiden. Ze kunnen enzymatische inactivatie van het geneesmiddel veroorzaken; veranderingen in de doelstructuren waardoor het medicijn minder bindt; verminderen van de opname in het organisme; of actief uitpompen van het medicijn via efflux-pompen. Resistentie kan al bij micro-organismen voorkomen voordat medicijnen worden gebruikt (natuurlijke resistentie) of zich ontwikkelen door blootstelling aan medicijnen (verworven resistentie).

Belangrijkste factoren zijn onjuist of overmatig gebruik van geneesmiddelen, onvolledige behandelkuur, en het gebruik in de veehouderij. Globalisering en insufficientie van sanitaire voorzieningen dragen bij aan verspreiding.

Enkele prominente voorbeelden zijn antibioticaresistente bacteriën zoals MRSA, ESBL-producerende Enterobacteriaceae en resistente tuberculose (MDR-TB, XDR-TB). Ook artemisinineresistente malaria en resistente gonorroe. Resistentie beperkt behandelopties en leidt tot langere ziekdomsduur en verhoogde sterfte.

Beleid en praktijk richten zich op preventie (infectiepreventie), antibiotica-beheer, snelle diagnostiek, ontwikkeling van nieuwe medicijnen en combinatietherapie; vaccinatie en alternatief management. Surveillance en internationale samenwerking zijn cruciaal.