Eiwitwaarden

Eiwitwaarden verwijzen in de voedingswetenschap naar twee aspecten van eiwitten in voeding: de hoeveelheid eiwit die een voedingsmiddel bevat (eiwitinhoud) en de kwaliteit van dat eiwit (eiwitkwaliteit). De eiwitinhoud wordt doorgaans uitgedrukt in gram eiwit per 100 gram voedsel of per portie en is belangrijk bij het berekenen van de totale eiwitinname. Op voedingsetiketten in de Europese Unie wordt vaak de hoeveelheid eiwit per 100 gram en per portie vermeld.

Eiwitkwaliteit gaat over hoe goed het aanwezige eiwit voldoet aan de menselijke aminozuurbehoefte en hoe efficiënt het door het lichaam kan worden benut. Verschillende indicatoren worden gebruikt, waaronder:

- Biologische waarde (BV): de verhouding tussen de hoeveelheid eiwit die behouden blijft in het lichaam en de hoeveelheid die is opgenomen na absorptie.

- NPU en andere systemen die beoordelen hoeveel stikstof uit een eiwit daadwerkelijk beschikbaar en bruikbaar is.

- PDCAAS (Protein Digestibility-Corrected Amino Acid Score): combineert het essentiële aminozuurpatroon met de verteerbaarheid en wordt meestal tot 1.0 genormaliseerd.

- DIAAS (Digestible Indispensable Amino Acid Score): een recentere maatstaf die de verteerbaarheid van individuele essentiële aminozuren meet aan het einde van de dunne darm; hogere waarden duiden op hogere eiwitkwaliteit.

Kennis van eiwitwaarden helpt bij dieetplanning, vooral bij vegetarische of plantaardige diëten waar combinaties van eiwitbronnen nodig kunnen zijn om alle essentiële aminozuren voldoende binnen te krijgen. In voedingsbeleid en richtlijnen worden zowel de hoeveelheid als de kwaliteit van eiwit meegenomen naast de totale energie-inname.