longfunctietesten

Longfunctieonderzoek, ook wel longfunctietesten genoemd, is een verzamelnaam voor onderzoeken die de werking van de longen meten. Doel is het beoordelen van longvolume, luchtstroom en gasuitwisseling, het opsporen van ademhalingsstoornissen en het volgen van ziekteverloop of behandelplannen, bijvoorbeeld ter voorbereiding op operaties.

De meest gebruikte tests zijn spirometrie (meting van FEV1, FVC en FEV1/FVC-ratio), piekademhalingstroom (PEF) en body plethysmography (total lung capacity en luchtwegweerstand). Daarnaast wordt diffusiecapaciteit van de longen voor koolmonoxide (DLCO) gemeten om de gasuitwisseling te beoordelen. Meerdere ademhalingen zijn nodig voor betrouwbare resultaten.

Tijdens de test ademt de patiënt via een mondstuk; de neus wordt meestal afgedekt. De technicus geeft instructies, bewaakt de ademhaling en vraagt om herhaalde pogingen totdat reproduceerbare metingen zijn verkregen. Voorafgaand aan de testen gelden meestal afspraken over geen intensieve inspanning en stoppen met roken enkele uren vooraf, afhankelijk van de test.

Longfunctietesten ondersteunen de diagnose en monitoring van ziekten zoals COPD, astma en interstitiële longziekten, en worden gebruikt bij preoperatieve evaluatie en arbeidsgezondheid. De resultaten worden gerapporteerd als absolute waarden of als procent van het voorspelde niveau, rekening houdend met leeftijd, lengte, geslacht en etniciteit.

Interpretatie kan beïnvloed worden door patiëntinzet, techniek en samenwerking; resultaten kunnen variëren. De tests zijn over het algemeen veilig en worden uitgevoerd door getrainde longfunctie-technologen of ademhalingsverpleegkundigen onder supervisie van een arts.