lekkageproeven

Leekkageproeven, in het Nederlands vaak lekkageproeven genoemd, zijn procedures waarmee wordt vastgesteld of een component of systeem een ongewenste opening bevat en in welke mate er lekken optreden onder vastgestelde testomstandigheden. Het doel is de integriteit te bevestigen, vervuiling of verlies te voorkomen en te voldoen aan wettelijke en bedrijfsnormen.

De meest gangbare methoden zijn drukproeven en onderdrukproeven. Bij hydrostatische drukproef wordt het apparaat met een vloeistof gevuld en een bepaald drukniveau gehandhaafd terwijl men drukverlies bewaakt. Pneumatische proeven gebruiken gas en meten afname of verandering in druk. Vacuümproeven of vacuümdecay-methoden controleren of er lekkage optreedt bij dalende druk en terugkeer van druk. Voor fijnere lekken bestaan tracer-gas- of heliumlekproeven, waarbij speciale detectoren of massaspectrometrie uiterst kleine lekken kunnen opsporen. Een visuele methode is de zeepbeltest, waarbij zeepwater op naden en verbindingen wordt aangebracht om ontsnappend gas zichtbaar te maken. Andere methoden zijn bijvoorbeeld geluid- of time-domain reflectometry voor leidingen.

Procedure en criteria: een testplan specificeert het testmedium, de te bereiken druk of vacuüm, de duur van de proef, temperatuurscontrole en de acceptatie-eis (maximaal toelaatbaar lekverlies). Resultaten worden weergegeven als lekkage-snelheid (bijv. mbar·L/s of Pa·m^3/s) of als een pass/fail; herhaling kan nodig zijn bij onzekerheden.

Toepassingen: lekkageproeven worden toegepast op drukvaten, leidingsystemen, brandstof- en koelmiddelinstallaties, farmaceutische en voedselverpakkingen, hermetische elektronische behuizingen en automotive- en luchtvaartcomponenten.

Standards en veiligheid: proeven volgen relevante nationale en internationale normen en specificaties van de fabrikant. Hoge drukken en pneumatische testen vereisen veiligheidsmaatregelen om personeel en apparatuur te beschermen; onjuiste uitvoering kan risico’s met zich meebrengen.