infectieverschijnselen

Infectieverschijnselen zijn tekenen die optreden bij een infectie in het lichaam, veroorzaakt door ziekteverwekkers zoals virussen, bacteriën, schimmels of parasieten. De verschijnselen kunnen lokaal aanwezig zijn bij de aangetaste weefsels of systemisch voorkomen, bijvoorbeeld door een ontstekingsreactie.

Veelvoorkomende verschijnselen zijn koorts of koude rillingen, malaise, vermoeidheid, spierpijn en hoofdpijn. Andere generieke signalen zijn zweten, verlies van eetlust en algemene onwel voelen. Lokale verschijnselen hangen af van de besmettingsplek: aan de luchtwegen hoesten of kortademigheid; bij de huid roodheid, pijn, zwelling of blaren; in het maagdarmkanaal buikpijn, misselijkheid, braken of diarree; bij de urinewegen een branderig gevoel bij plassen en vaker plassen.

Systeemverschijnselen kunnen koorts en een algemene ontstekingsreactie omvatten, soms met symptomen zoals hoofdpijn, nekstijfheid of verwardheid bij ernstigere aandoeningen.

Diagnostiek omvat anamnese en lichamelijk onderzoek, controle van vitale functies en laboratoriumonderzoek (zoals bloedbeeld en C-reactief eiwit), eventueel microbiologisch onderzoek en beeldvorming indien nodig. De behandeling hangt af van de oorzaak en kan bestaan uit voldoende rust en vocht, pijn- en koortsmedicatie, en bij geschikte infecties antimikrobiele middelen.

Red flags die medische evaluatie rechtvaardigen, zijn onder meer verwardheid, moeite met ademhalen, pijn op de borst, langdurige hoge koorts, uitdroging of verschijnselen die langer bestaan of verergeren.

Preventie omvat algemene hygiëne, tijdige vaccinaties en vroege behandeling van ontstekingen waar mogelijk.