ferrietbanden

Ferrietbanden zijn een type ferrietkerns die in band- of sleufvorm langs kabels, kabelbomen of kabelbundels worden geplaatst om hoogfrequente elektrische storingen te beperken. Ze worden vaak gebruikt als snelle en eenvoudige oplossing voor EMI/EMC-problemen in consumentenelektronica, computers, automotive systemen en industriële installaties.

Het materiaal van ferrietbanden is een keramisch magnetisch mengsel, meestal een combinatie van ijzeroxide met additieven zoals mangaan en zink (MnZn) of nikkel en zink (NiZn). Deze materialen hebben een hoge magnetische permeabiliteit en een hoge weerstand tegen elektrische geleiding, waardoor ze effectief impedantie bieden aan hoogfrequente signalen. De demping ontstaat door magnetische verliezen, waaronder hysterese- en eddycurrentverliezen, die de storingsenergie omzetten in warmte.

Toepassingen omvatten onder meer het dempen van ruis op voedingskabels, data- en signaalkabels, kabelbundels en kabels in voertuigen en industriële systemen. Ze helpen bij het voldoen aan EMC-normen zoals CISPR en relevante nationale regels door common-mode storingen te verminderen zonder de gewenste signaalintegriteit wezenlijk aan te tasten. Ferrietbanden komen ook voor op kabels bij apparatuur waar afstanden of toegangsruimte beperkt zijn, omdat ze als een wrap-around oplossing kunnen worden toegepast.

Installatie is doorgaans eenvoudig: de band wordt rondom de kabel geslagen en gesloten of vastgezet volgens het ontwerp. Belangrijke aandacht blijft er voor het vermijden van beschadiging van de isolatie en het kiezen van een band die past bij de kabeldiameter en de gewenste frequentierespons. De prestaties variëren met materiaaltype, banddikte, kabelgeometrie en de frequentie waarop de storing voorkomt.