Vruchtontwikkeling

Vruchtontwikkeling verwijst naar de groei en rijping van het vruchtbeginsel na bevruchting en de vorming van een vrucht waarin zaden ingesloten zijn. Bij de meeste fruitsoorten ontwikkelt zich het vruchtbeginsel tot het pericarp, terwijl de zaden uit de zaadknoppen ontstaan.

In de vroege fasen vindt snelle celdeling en -uitzetting plaats. Dit proces wordt gestuurd door plantenhormonen, met name auxine uit de bevruchte zaadknoppen en gibberellinen. In sommige gevallen kan fruitset ook zonder bevruchting optreden (parthenocarpie).

Het pericarp differentieert in exocarp (huid), mesocarp (vlees) en endocarp (binnenlaag). Bij droge vruchten blijft het pericarp vaak hard of schilachtig; bij vleesachtige vruchten vormt het mesocarp het grootste deel van het eetbare deel. Rijping gaat gepaard met veranderingen in kleur, geur en textuur, evenals in suiker- en zuurinhoud. Bij climacterische vruchten zoals tomaat en appel stijgt ethyleenproductie en ademhaling tijdens rijping, waardoor snelle rijping mogelijk wordt; bij niet-climacterische vruchten zoals druif en aardbei verloopt rijping doorgaans langzamer en vooral na de oogst.

Vruchttypen omvatten eenvoudige vruchten die uit één vruchtbeginsel ontstaan; droge en vleesachtige (vleesachtige) eenvoudige vruchten; aggregatieve vruchten uit meerdere vruchtknoppen van één bloem (aardbei); en meervoudige vruchten uit meerdere bloemen van een bloeiwijze (bijv. ananas). De classificatie weerspiegelt zowel ontstaanswijze als morfologie van de vrucht.