Reliefgegevens

Reliefgegevens are digitale representaties van het aardoppervlak die de hoogte en relief van het terrein vastleggen. Ze beschrijven de vorm van het land door hoogtewaarden of oppervlakken te modelleren, waardoor analyses van hellingen, waterscheidingen, drainage en zichtlijnen mogelijk worden. Ze vormen een kernonderdeel van geografische informatiesystemen (GIS) en cartografie.

Er bestaan verschillende gerelateerde producten. Een Digital Elevation Model (DEM) levert meestal het bare-earth oppervlak zonder vegetatie of kunstmatige objecten. Een Digital Terrain Model (DTM) legt de onderliggende terreinstructuur vast, terwijl een Digital Surface Model (DSM) ook bovenliggende objecten zoals gebouwen en bomen bevat. Informatie kan worden verkregen op verschillende ruimtelijke resoluties en verticale nauwkeurigheden, afhankelijk van de gebruikte meetmethode.

Data worden gegenereerd uit diverse bronnen, zoals LiDAR-sensoren, radarinterferometrie (InSAR), stereopositie van satelliet- of luchtbeelden en batymetrische metingen. Uit deze gegevens ontstaan veelvoorkomende formaten zoals GeoTIFF, IMG en ASCII-grid, en bij LiDAR vaak LAS- of LAZ-bestanden. In projecties worden vaak WGS84, ETRS89 of lokale projecties en coördinatensystemen zoals UTM gebruikt.

Toepassingen variëren van hydrologische modellering en flood risk assessment tot slope-stability analyses, ruimtelijke planning, zicht- en communicatienetwerken, landschapsbeheer en landbouwtoepassingen. Naleving van normen en licenties verschilt per land; veel reliefgegevens vallen onder nationale of EU-standaarden (bijv. INSPIRE) en kunnen al dan niet gratis beschikbaar zijn.

Kernpunten: resolutie en classificatie (DEMs, DTMs, DSMs), methoden van gegevensverzameling, formaten en coördinatensystemen, toepassingen en licentievoorwaarden. Beperkingen omvatten data-ontbrekingen, Vegetatie-inducering in DSMs en variaties in verticale nauwkeurigheid.