Loodintoxicatie

Loodintoxicatie, ook wel leidgift of loodvergiftiging genoemd, is een medische aandoening die ontstaat door de opname van lood in het lichaam boven de veilige drempel. Lood is een zwaar metaal dat zich ophoopt in weefsels en organen, met name in het bloed, de botten, de nieren en het zenuwstelsel. De toxiciteit hangt af van de duur van de blootstelling, de concentratie en de leeftijd van de getroffen persoon; kinderen en zwangere vrouwen lopen het grootste risico.

De belangrijkste bronnen van lood zijn verf met lood, loodhoudende pijpen, metaalbewerking, oud lood in batterijen, sommige cosmetica en smeltprocessen. Lood kan via inademing van stofdeeltjes, door inslikken van verontreinigd water of voedsel, of door huidcontact worden opgenomen. In ontwikkelingslanden blijven huishoudelijke verf en loodhoudende sieraden belangrijke bronnen.

Klinische verschijnselen variëren van milde nonspecifieke symptomen zoals hoofdpijn, vermoeidheid, misselijkheid en buikpijn tot ernstige neurologische stoornissen, anemie, nierinsufficiëntie en zelfs de dood bij zeer hoge concentraties. Bij kinderen kan loodintoxicatie de cognitieve ontwikkeling belemmeren, leerproblemen veroorzaken en het risico op gedragsstoornissen verhogen.

Diagnose wordt gesteld door het meten van het bloedloodgehalte; waarden boven 5 µg/dL bij kinderen en 10 µg/dL bij volwassenen worden algemeen als verhoogd beschouwd. Behandeling omvat het verwijderen van de bron, chelatietherapie bij hoge blootstellingsniveaus, en ondersteunende zorg om organische schade te beperken. Preventieve maatregelen richten zich op regelgeving van loodhoudende stoffen, het verbeteren van woningisolatie en waterinfrastructuur, en educatie over risico’s. Regelmatige screening, vooral bij risicogroepen, blijft een cruciaal instrument om vroege blootstelling te detecteren en te behandelen.