Landschappen

Een landschap is een deel van het aardoppervlak met een herkenbaar geheel van natuurlijke en/of door mensen beïnvloede elementen. In de geografie en landschapkunde verwijst de term naar een zichtbare ruimtelijke eenheid die kenmerken zoals reliëf, klimaat, waterhuishouding en begroeiing combineert met menselijke inrichting. Landschappen ontstaan door de interactie van geologische processen, klimaat en menselijke activiteit. Ze worden vaak onderverdeeld op basis van het dominante type element: natuurlijk landschap (bergen, vlakten, kustlijnen, bossen, woestijn, moeras) en cultureel of landelijk landschap (agrarische polder, veeteeltlandschappen, steden en dorpen, industrieel erfgoed), met gemengde landschappen waarin natuur en cultuur verweven zijn.

Het bestuderen van landschappen vindt plaats binnen onder andere geomorfologie, landschapsgeschiedenis en landschapsecologie. Behoud, beheer en inrichting van landschappen zijn belangrijke taken in ruimtelijke planning en erfgoedbescherming, met aandacht voor biodiversiteit, waterbeheer en landschappelijke waarden. In kunst en literatuur spelen landschappen een cruciale rol als bron van identiteit, inspiratie en representatie.

Voorbeelden zijn polderlandschappen in Nederland, berglandschappen in de Alpen, en kust- en delta-landschappen langs grote wateren. Landschappen veranderen voortdurend door natuurlijke verschijnselen zoals klimaatverandering en door menselijk handelen zoals verstedelijking, landbouw en herstelwerkzaamheden. Het begrip benadrukt zowel de fysieke verschijningsvorm als de betekenissen die mensen eraan toekennen.