Invoertarief

Invoertarief, ook wel importtarief genoemd, is een belasting die een overheid heft op goederen die vanuit het buitenland de grens passeren. Het doel is tweeledig: extra inkomsten genereren en binnenlandse productie beschermen tegen buitenlandse concurrentie. Tarieven variëren per product en land en staan doorgaans in een tariefschema dat is gebaseerd op de harmoniseerde productindeling (HS-code). Tarieven kunnen ad valorem zijn (een percentage van de waarde) of specifiek (een bedrag per eenheid), of een combinatie daarvan.

Berekening en heffing gebeuren meestal aan de douane bij invoer. De aangifte gebruikt vaak de douanewaarde van de goederen (vaak CIF: kosten, verzekering en vervoer). Naast het invoertarief kunnen ook btw en accijns verschuldigd zijn. Sommige goederen genieten preferentiële tarieven of vrijstellingen onder handelsakkoorden of ontwikkelingslandenregelingen (bijvoorbeeld GSP). De exacte classificatie en waardering bepalen het te heffen tarief.

In de Europese Unie geldt geen invoerrecht tussen lidstaten; invoerrechten uit derde landen worden toegepast volgens het Gemeenschappelijk Douanetarief en eventuele preferentiële afspraken. Internationaal blijven tariefniveaus onderhevig aan WTO-regels, zoals MFN-behandeling en handelspreferenties. Tarieven beïnvloeden de prijs van geïmporteerde goederen, hebben effect op consumenten- en producentenomzet en vormen een instrument van het handelsbeleid, met mogelijke gevolgen voor handelspartners en economische ontwikkelingen.