Autoimmuunityreoidiitti

Autoimmuunityreoidiitti, ook wel bekend als Hashimoto-thyreoiditis, is een chronische autoimmuunziekte waarbij het immuunsysteem de schildklier (thyreoïde) aanvalt. Dit leidt tot een progressieve vermindering van de schildklierfunctie, wat uiteindelijk kan resulteren in een onderactieve schildklier (hypothyreoïdie). De ziekte is vernoemd naar de Japanse arts Hakaru Hashimoto, die deze aandoening in 1912 voor het eerst beschreef.

De exacte oorzaak van autoimmuunityreoidiitti is niet bekend, maar genetische aanleg en omgevingsfactoren spelen waarschijnlijk een rol. Vrouwen zijn veel vaker dan mannen hieraan onderhevig, met een verhouding van ongeveer 7:1. Ook komt de ziekte vaker voor bij mensen met andere autoimmuunziekten, zoals vitiligo, type 1 diabetes mellitus, en celiakië.

Symptomen van autoimmuunityreoidiitti ontwikkelen zich vaak langzaam en kunnen variëren van mild tot ernstig. In het beginstadium kan er geen of weinig klachten zijn, maar naarmate de schildklierfunctie afneemt, kunnen symptomen optreden zoals vermoeidheid, gewichtstoename, koudegevoeligheid, droge huid, haaruitval, depressie, en spierpijn. Bij kinderen kan de ziekte leiden tot groeivertraging en puberteitsstoornissen.

De diagnose wordt gesteld op basis van een combinatie van klachten, lichamelijk onderzoek, bloedonderzoek (waaronder TSH, vrije T4, en antistoffen zoals TPO- en Tg-antistoffen), en soms een schildklierbiopsie. Behandeling bestaat meestal uit levenslange substitutietherapie met schildklierhormonen, zoals levothyroxine, om de schildklierfunctie te normaliseren en symptomen te verlichten.

Hoewel autoimmuunityreoidiitti niet te genezen is, kan behandeling de symptomen effectief beheersen. Regelmatige controle van de schildklierfunctie is essentieel om de juiste dosering van medicatie te waarborgen. Een gezonde levensstijl, inclusief een uitgebalanceerd dieet en voldoende lichaamsbeweging, kan helpen om de algehele gezondheid te ondersteunen.