verblijfszones

Verblijfszones is een term die voorkomt in verkeers- en stedenbouwkundige context en verwijst naar een gebied waar verkeer is ingericht en gereguleerd met het oog op veiligheid en leefbaarheid. In een verblijfszone hebben voetgangers en andere kwetsbare gebruikers vaak voorrang, en de snelheid van motorvoertuigen wordt streng beperkt om de kans op ongevallen en conflictsituaties te verkleinen.

Kenmerkend voor verblijfszones is dat verkeer verkeersdeelnemers moet verwachten en zich zo moet gedragen dat ze rekening houden met voetgangers, fietsers en bewoners die in de zone rondwonen of verblijven. Voertuigen mogen het gebied binnenrijden en parkeren onder voorwaarden, maar moeten de snelheid zo matigen dat zij een onverwachte beweging van zwakke weggebruikers kunnen opvangen. Natuurlijk verkeer dient stapvoets of tegen een zeer lage snelheid te rijden.

Snelheidslimieten in verblijfszones variëren per jurisdictie, maar veelal ligt deze limiet rond de 20 km/u. In sommige gevallen kan 30 km/u als maximale snelheid gelden, afhankelijk van lokale regelgeving en de inrichting van de zone. Duidelijke signage en wegmarkeringen geven aan dat het om een verblijfsgebied gaat en wat de specifieke regels zijn. Parkeren, laden en lossen, en doorrijden zijn vaak beperkt of gereguleerd om de leefbaarheid te bevorderen.

Doel en toepassing: verblijfszones zijn bedoeld om veiligheid, rust en sociale interactie in drukke woon- en winkelgebieden te vergroten. Ze ontstaan vaak als onderdeel van stedelijke herinrichting of verkeersveiligheidsprojecten en worden ingezet in zowel nieuwe als bestaande buurten. Het begrip kan variëren per land, maar het centrale principe is het realiseren van een gedeelde, veilige ruimte voor iedereen.