oplossingssnelheid

Oplossingssnelheid is een term uit de informatica en optimalisatie die verwijst naar de snelheid waarmee een algoritme of methode een geldige oplossing voor een bepaald probleem vindt. Vaak wordt de snelheid uitgedrukt in wall-clock tijd of CPU-tijd die verstrijkt vanaf het begin van de berekening tot het moment waarop een oplossing is gevonden. In sommige contexten wordt ook het aantal bezochte knopen of iteraties gebruikt, vooral bij zoek- en optimalisatie-algoritmen.

De snelheid hangt af van vele factoren, waaronder de grootte en structuur van het probleem, de formulering en codering van het probleem (zoals variabelen, constraints en preprocessing), de toegepaste algoritmen en heuristieken, en de gebruikte hardware (CPU-snelheid, geheugen, parallelisatie). Ook praktische aspecten zoals implementatiekwaliteit en numerieke stabiliteit spelen een rol.

Er is vaak een trade-off tussen snelheid en kwaliteit van de oplossing. Exacte methoden leveren gegarandeerd de optimale oplossing op, maar kunnen traag zijn voor grote of lastig oplosbare problemen. Heuristische of anytime-methoden leveren doorgaans sneller een bruikbare oplossing en verbeteren deze in de tijd, soms met een bekend verschil ten opzichte van de optimale oplossing.

Verbeteringen in oplossingssnelheid komen door gericht algoritme-ontwerp (afsnijden van zoekruimte, heuristieken en slimme volgorde van variabelen), parameterinstellingen en algoritmekeuze, parallelle verwerking, verdeling van het probleem en caching van tussenresultaten. Benchmarking met gestandaardiseerde datasets helpt bij het vergelijken van oplossingssnelheid tussen systemen.

Toepassingsgebieden zijn onder meer planning, roostering, route-optimalisatie, logistiek en financiële modellering. Een goed begrip van oplossingssnelheid is cruciaal voor de selectie van oplossingsstrategieën en voor het inschatten van rekentijden in productieomgevingen.