hartinfarcten

Hartinfarcten zijn aandoeningen waarbij een deel van de hartspier sterft door een plotselinge afname van de bloedtoevoer via een kransslagader. Meestal ontstaat dit door afsluiting van een kransslagader door een trombus die ontstaat na een scheur in een atherosclerotische plaque. Op basis van het elektrocardiogram worden twee hoofdtypes onderscheiden: STEMI (ST-elevatie MI) en NSTEMI (niet-ST-elevatie MI).

Symptomen kunnen plotseling opkomen en bestaan vaak uit pijn of een zwaar gevoel op de borst, soms uitstralend naar de linkerarm, schouders, kaak of rug. Andere verschijnselen zijn kortademigheid, transpireren, misselijkheid of duizeligheid. Bij vrouwen, ouderen en mensen met diabetes kunnen de klachten minder uitgesproken zijn of atypisch zijn.

Diagnose wordt meestal gesteld op spoedeisende basis. Een ECG geeft snel aanwijzingen over de aard van het infarct, en bloedtesten meten troponine om beschadiging van hartspiercellen aan te tonen. Verder kunnen beeldvorming en katheterisatie helpen bij het bepalen van de exacte locatie en de behandeling.

Behandeling is gericht op snelle reperfusie van de getroffen kransslagader. Dit gebeurt meestal met een percutane coronary intervention (PCI), mits mogelijk binnen enkele uren. Als PCI niet beschikbaar is, kan trombolyse (fibrinolytische therapie) worden toegepast. Direct na de ontwikkeling van een hartinfarct worden medicatie en leefstijlmaatregelen gestart, waaronder antitrombotische medicatie, beta-blokkers, ACE-remmers of ARB’s en statines, samen met revalidatie en het aanpassen van risicofactoren.

Prognose en complicaties hangen af van de omvang van de schade en tijdig herstel. Mogelijke complicaties zijn aritmieën, hartfalen, cardiogene shock en mechanische problemen met de ventrikelwand of het septum. Preventie richt zich op risicofactoren zoals roken, hoge bloeddruk, hoog cholesterol, diabetes en lichamelijke inactiviteit, evenals secundaire preventie na een infarct.