Opslagpolysachariden

Opslagpolysachariden zijn complexe koolhydraten die dienen als energieopslag in organismen. Ze worden gevormd door de polymerisatie van monosachariden, meestal glucose. De belangrijkste opslagpolysachariden in de natuur zijn zetmeel en glycogeen.

Zetmeel is de primaire vorm van energieopslag in planten. Het bestaat uit twee verschillende polymeren van glucose: amylose en amylopectine. Amylose is een lineair polymeer met α-1,4-glycosidische bindingen, terwijl amylopectine een vertakte structuur heeft met zowel α-1,4- als α-1,6-glycosidische bindingen. Planten slaan zetmeel op in organellen genaamd plastiden, vaak in de vorm van granula. Dit opgeslagen zetmeel kan worden afgebroken tot glucose wanneer de plant energie nodig heeft.

Glycogeen is de belangrijkste vorm van energieopslag in dieren en schimmels. Het is chemisch vergelijkbaar met amylopectine, maar heeft een dichtere vertakking. Glycogeen wordt voornamelijk opgeslagen in de lever en de spieren van dieren. Leverglycogeen speelt een cruciale rol bij het handhaven van de bloedglucosespiegel, terwijl spierglycogeen direct beschikbaar is als energiebron voor spieractiviteit. Wanneer de glucosewaarden in het bloed dalen, wordt glycogeen in de lever afgebroken tot glucose en afgegeven aan de bloedbaan.

De afbraak van opslagpolysachariden vindt plaats door middel van hydrolyse, een proces dat wordt gekatalyseerd door enzymen zoals amylase en glykogenase. Deze enzymen breken de glycosidische bindingen tussen de glucose-eenheden af, waardoor de monosachariden vrijkomen en kunnen worden gebruikt voor cellulaire ademhaling om energie te produceren.