Macrobeleid

Macrobeleid, ook wel macro-economisch beleid genoemd, omvat de collectieve maatregelen van de overheid en, waar van toepassing, de centrale bank die gericht zijn op de werking van de economie op macroniveau. Het doel is doorgaans prijsstabiliteit, maximale werkgelegenheid en duurzame economische groei, met aandacht voor externe balans en financiële stabiliteit. Het richt zich op aggregate vraag en aanbod en op de veerkracht van het economische systeem.

De belangrijkste instrumenten van macrobeleid zijn de monetair beleid en het fiscaal beleid. Monetair beleid wordt uitgevoerd door de centrale bank en omvat instrumenten zoals rentetarieven, open marktoperaties en mogelijke veranderingen in de geldhoeveelheid, met het oog op inflatie en economisch rendement. Fiscaal beleid wordt gevoerd door de overheid en omvat overheidsuitgaven en belastingen, die via de begroting de conjunctuur kunnen beïnvloeden. In open economieën spelen ook wisselkoersbeleid en macroprudentieel beleid een rol, waarbij toezicht op kredietgroei en financiële stabiliteit centraal staat.

De belangrijkste doelen van macrobeleid zijn prijsstabiliteit, maximale werkgelegenheid, en duurzame economische groei, ondersteund door een externe balans die economische schommelingen kan opvangen. De uitvoering vereist coördinatie tussen de centrale bank en de overheid, waarbij ze rekening houden met tijdverliezen en met mogelijke conflicten of versterkingen tussen instrumenten. Beleidsmakers gebruiken vaak een combinatie van maatregelen en communicatie-instrumenten om verwachtingen en onzekerheid te managen.

Uitdagingen voor macrobeleid zijn onder meer tijdsporen van beleidsmaatregelen, politiek-inhoudelijke beperkingen, schuldenlast en internationale conjunctuur. Kritieken richten zich op de effectiviteit van instrumenten bij schaarste aan middelen en op de kwaliteit van beleidscoördinatie tussen verschillende domeinen.