Humancomputerinteractie

Humancomputerinteractie is een interdisciplinair vakgebied dat draait om de interactie tussen mensen en computers. Het omvat het ontwerpen, evalueren en implementeren van interactieve systemen zodat ze effectief, efficiënt en bevredigend te gebruiken zijn. Het onderzoekt hoe gebruikers taken uitvoeren met computers, welke taken voorkomen en welke vormen van interactie geschikt zijn.

Het veld trekt kennis uit onder meer cognitieve psychologie, informatica, ontwerp en ergonomie. Belangrijke benaderingen zijn user-centered design, participatory design en taakanalyses, die focus leggen op de gebruiker, realistische scenario’s en context van gebruik. Doeleinden zijn naast bruikbaarheid ook ervaring, toegankelijkheid en veiligheid.

Methoden en evaluatie spelen een centrale rol. Ontwerpen gebeurt vaak via prototyping en iteratieve evaluatie. Veelgebruikte evaluatiemethoden zijn heuristische evaluatie, usability testing en think-aloud-protocollen. Metingen richten zich op effectiviteit, efficiëntie en tevredenheid, soms aangevuld met tijd- en foutmetingen. Internationale standaarden zoals ISO 9241 bieden kaders voor bruikbaarheid en gebruikerservaring.

Historisch gezien begon HCI met de opkomst van grafische gebruikersomgevingen in de jaren tachtig en ontwikkelde het zich mee met mobiele apparaten, spraak- en gebaarbesturing, en artificiële intelligentie. Recente trends richten zich op inclusiviteit, toegankelijk ontwerp en adaptieve interfaces. Toepassingsgebieden zijn onder meer consumentenelektronica, bedrijfssoftware, gezondheidszorg en onderwijs. Hoewel UX vaak nadruk legt op beleving, blijft HCI de basis voor het begrijpen en verbeteren van elke interactie tussen mens en computer.