immuunonderdrukking

Immuunonderdrukking, ook wel immunosuppressie genoemd, is een proces waarbij het immuunsysteem van het lichaam wordt verzwakt of geremd. Dit kan zowel een natuurlijk fysiologisch proces zijn als een gevolg van medische interventies. Een verzwakt immuunsysteem is minder in staat om ziekteverwekkers zoals bacteriën, virussen en schimmels te bestrijden, waardoor het lichaam vatbaarder wordt voor infecties.

Er zijn verschillende redenen waarom immuunonderdrukking kan optreden. Medisch wordt het opzettelijk geïnduceerd om orgaantransplantaties te laten slagen. Na een transplantatie wordt het immuunsysteem onderdrukt om te voorkomen dat het de nieuwe organen als lichaamsvreemd aanmerkt en aanvalt. Immuunonderdrukkende medicijnen, zoals corticosteroïden en immunosuppressiva, worden hiervoor veelvuldig gebruikt. Daarnaast wordt immuunonderdrukking toegepast bij de behandeling van auto-immuunziekten, waarbij het immuunsysteem ten onrechte eigen weefsels aanvalt. Ziekten zoals reumatoïde artritis, lupus en multiple sclerose kunnen behandeld worden met medicatie die het overactieve immuunsysteem tot rust brengt.

Natuurlijke oorzaken van immuunonderdrukking zijn onder andere ondervoeding, langdurige stress, veroudering en bepaalde infectieziekten zoals HIV, dat specifiek de T-cellen aanvalt, een cruciaal onderdeel van het immuunsysteem. Chemotherapie en radiotherapie bij kankerbehandelingen kunnen eveneens leiden tot tijdelijke immuunonderdrukking, omdat deze behandelingen snelgroeiende cellen, waaronder immuuncellen, aantasten. Personen met een onderdrukt immuunsysteem vereisen extra voorzorgsmaatregelen om infecties te voorkomen.