geurcontrole

Geurcontrole is het geheel van maatregelen en activiteiten gericht op het verminderen of beheersen van geuren die ontstaan bij menselijke activiteiten. Het doel is blootstelling en hinder voor mensen en het milieu te beperken, en vaak ook om te voldoen aan regelgeving en vergunningen. Geuroperaties worden meestal beoordeeld met behulp van menselijke olfactometrie en uitgedrukt in gebruikersgerichte eenheden zoals odor units (OU) per kubieke meter of vergelijkbare maatstaven.

Geurbronnen komen voor in diverse sectoren, waaronder water- en afvalwaterzuivering, landbouw en veehouderij, afvalverwerking en recycling, voedingsmiddelenindustrie en chemische productie. Vaak zijn de geuren het gevolg van biologische processen, chemische reacties of ontgassing uit opslag- en verwerkingssystemen. De aard en intensiteit van geuren fluctueren door factoren als temperatuur, vocht en bedrijfsintensiteit.

Uitgangspunten en maatregelen binnen geurcontrole bestaan uit bronaanpak en afvang/behandeling. Bronaanpak omvat gesloten systemen, afdekking van opslagvakken, vochtige omstandigheden en zuurstoftetrekking, luchtdicht onderhoud en drukdifferentielen om ontsnapping te beperken. Afvang en behandeling omvat ventilatie met afzuiging, followed by scrubbers (bijv. natte of basische oplossingen), geactiveerde koolstoffilters, biofiltratie of biofilters, en in sommige gevallen thermische of katalytische oxidatie. Vaak wordt ook een combinatie van maatregelen toegepast voor effectieve reductie.

Monitoring en regelgeving spelen een belangrijke rol. Odormetingen gebruiken dynamische olfactometrie en standaardprotocollen (bijv. EN-normen) om OU-metingen te verkrijgen. Vergunning- en meldingsprocessen vereisen odorimpactanalyses, hinderbeoordelingen en, waar nodig, odor management plannen. Publieke communicatie en klachtenbeheer zijn onderdeel van een effectieve geurcontrole.

---