eiwitgebrek

Eiwitgebrek is een tekort aan eiwitten in de voeding, waardoor het lichaam onvoldoende bouwstenen heeft voor onderhoud, groei en functies van organen. Bij ernstige tekorten spreekt men van eiwit-energie-tekort. In de medische literatuur worden vormen onderscheiden zoals kwashiorkor (voornamelijk eiwittekort) en marasmus (both eiwit- en calorietekort). Het kan voorkomen bij armoede, langdurige ziekte, malabsorptie of verkeerde diëten en komt ook voor in ontwikkelde landen onder specifieke omstandigheden.

Oorzaken en risicogroepen zijn onder meer onvoldoende voedingsinname door armoede of voedselonzekerheid, beperkende diëten, malabsorptie en ontdekkende aandoeningen van de lever of nieren. Ook oudere mensen, patiënten na zware operaties, en mensen met alcoholmisbruik hebben een verhoogd risico. Een onvoldoende inname van eiwit gaat vaak gepaard met onvoldoende calorieën, wat de ernst van de toestand kan vergroten.

Symptomen en signalen bestaan uit spierzwakte en afname van spiermassa, moeheid, groeiachterstand bij kinderen, en bij ernstige vormen oedemen, vertraging in wondgenezing en verhoogde vatbaarheid voor infecties. Bloedonderzoek kan lage eiwitwaarden laten zien (zoals laag albumine) en afwijkingen in voedingsrapportage ondersteunen de diagnose.

Diagnose en behandeling worden gesteld door artsen of nutritionisten via medische geschiedenis, voedingsanamnese, lichamelijk onderzoek en laboratoriumtests. Behandeling richt zich op geleidelijke opbouw van eiwitinname en energie, correcte refeeding, en het aanvullen van micronutriënten. Tegelijkertijd worden ontstekingen en infecties behandeld en de onderliggende oorzaak aangepakt.

Preventie en prognose omvatten een evenwichtige inname van eiwitten en calorieën, screening van kwetsbare bevolkingsgroepen en vroege voedingsinterventies. De prognose hangt af van de duur van het tekort, de oorzaak en de leeftijd; tijdige behandeling verbetert uitkomsten aanzienlijk.