distributieanalyse

Distributieanalyse is een verzamelnaam voor statistische en data-analyse technieken die worden gebruikt om de verdeling van een variabele te beschrijven, te modelleren en te toetsen. Het doel is inzicht krijgen in de vorm, spreiding en centrale tendens van de data, en om te bepalen welke kansverdeling het beste bij de gegevens past.

Belangrijke onderdelen zijn onder meer descriptieve statistieken, visualisaties en modelkeuze. Descriptieve statistieken omvatten gemiddeldes, mediaan, standaarddeviatie en maatstaven voor scheefheid en kurtosis. Visueel geven histogrammen, kernel-smooths, boxplots en Q-Q-plots een beeld van de vorm en afwijkingen van de data. Distributietypen kunnen continu zijn (bijv. normaal, lognormaal, exponentieel) of discreet (bijv. Poisson, binomiaal).

Parametrische benaderingen nemen aan dat de data een bepaalde kansverdeling volgen en schatten de parameters van die verdeling, vaak via de methode van momenten of maximum-likelihood. Goeddheids- of afstandstests zoals Kolmogorov-Smirnov, Anderson-Darling en Chi-kwadraat-tests evalueren of de gegevens voldoen aan een veronderstelde verdeling. Niet-parametrische en semi-parametrische methoden, zoals de empirische verdelingsfunctie en bootstrap-technieken, worden gebruikt als verdelingen niet aannemelijk zijn.

Toepassingen liggen in datawetenschap, finance, kwaliteitscontrole en milieustudies, waar begrip van de verdeling van financiële returns, lifetimes, meetfouten of concentraties van stoffen cruciaal is. Veelgebruikte tools zijn statistische softwarepakketten en programmeertalen die functies voor verdelingen en good-of-fit-tests bevatten.

Beperkingen omvatten het risico van onjuiste aannames, beperkte steekproefgrootte en gevoeligheid voor uitbijters. Correcte interpretatie vereist vaak combinatie van grafische inspectie en statistische toetsing.