Vochtregime

Vochtregime is een medisch geplande aanpak voor het beheer van de vochtbalans bij een patiënt. Het omvat afspraken over hoeveel vocht de patiënt mag innemen via voeding en infusen, welke vochttoediening nodig is, en hoe vochtverlies wordt opgevangen en gemeten. Het doel is een euvolemie te behouden: voldoende circulerend volume om weefselperfusie te waarborgen zonder de patiënt te overloaden met vocht.

Een vochtregime bestaat uit verschillende onderdelen. Het intake- en outputschema registreert alle inname (dranken, voeding, medicatie, intravenieus) en alle verliezen (urine, diarree, braken, drainages). Regelmatige controles omvatten dagelijkse lichaamsgewichten, bloeddruk, huidturgor, ademhaling en symptomen van vochtretentie of uitdroging. Laboratoriumtests, zoals elektrolyten, nierfunctie en osmolaliteit, ondersteunen aanpassingen aan het regime.

Toepassingsgebieden en praktijken. Vochtregimes worden vaak toegepast in ziekenhuisomstandigheden, bijvoorbeeld na een operatie, bij kritieke zorg, bij hartfalen, nier- of leverziekten, en in de palliatieve zorg. De regie omvat de keuze tussen verschillende typen vocht (crystalloïden zoals fysiologisch zout of Ringeretsenaat; colloïden; glucoseoplossingen) en de toedieningssnelheid. Onderhoudsbehoeften worden vaak berekend op basis van gewicht en conditie, met regelmatige bijstelling afhankelijk van verliezen, opname van vocht in weefsels en functie van de nieren.

Richtlijnen en risico’s. Een zorgvuldig vochtregime moet over- of ondervulling voorkomen: vochtretentie en oedeem bij teveel vocht, of hypoperfusie en uitdroging bij te weinig vocht. Beslissingen over restrictie of liberalisering, en over diuretica of infuusvoeding, worden doorgaans multidisciplinair genomen en aangepast aan de individuele situatie van de patiënt.