vochtverlies

Vochtverlies is een overkoepelende term voor het verlies van lichaamsvloeistoffen. In de geneeskunde wordt het vaak gebruikt voor vaginaal vocht of urineverlies. Dit artikel geeft een beknopt overzicht van kenmerken, oorzaken, diagnostiek en behandeling, met aandacht voor wanneer medische hulp nodig is.

Vaginaal vocht is normaal in verschillende hoeveelheden. Meestal is het helder of wit en geurloos. Veranderingen in kleur, geur of textuur, of klachten zoals jeuk of pijn, kunnen wijzen op infectie of irritatie. Oorzaken zijn fysiologische afscheiding tijdens de cyclus of zwangerschap, en infecties zoals candidiasis, bacteriële vaginose of seksueel overdraagbare infecties.

Urineverlies is het ongewild laten lopen van urine. De meest voorkomende typen zijn stressincontinentie (bij hoesten, niezen of inspanning) en aandrangincontinentie (plotselinge drang). Ook overflow- of functionele incontinentie bestaan. Risicofactoren zijn zwangerschap en bevalling, leeftijd, obesitas en prostaatproblemen bij mannen. Behandeling kan bestaan uit bekkenbodemoefeningen, blaastraining, medicatie of chirurgie.

Diagnostiek gebeurt uit anamnese, lichamelijk onderzoek en gerichte testen. Bij verdenking op infectie worden urine- of vaginale uitstrijkjes, cultuur en soms een zwangerschapstest gedaan. Voor incontinentie kan een blaaslogboek en bekkenbodemonderzoek helpen bij de juiste behandeling.

Behandeling hangt af van de oorzaak. Fysiologische afscheiding vereist meestal geen behandeling. Infecties worden behandeld met antibiotica of antischimmelmiddelen; seksuele infecties met gerichte medicijnen. Urineverlies kan verbeteren met leefstijlaanpassingen, bekkenbodemoefeningen, medicatie of, in sommige gevallen, chirurgie.

De prognose is doorgaans goed met tijdige diagnose en behandeling. Raadpleeg huisarts of gynaecoloog bij plotselinge hevige vochtlozing, afwijkende geur, pijn of bloed in het vocht.