Oxideemissies

Oxideemissies zijn de uitstoot van chemische verbindingen waarin zuurstof chemisch gebonden is aan een ander element. De term omvat oxiden van koolstof, stikstof en zwavel, maar ook metalen oxiden die ontstaan bij verbranding en industriële processen. Emissies van oxiden worden wereldwijd in inventarisaties gerapporteerd en uitgedrukt in eenheden als kilogram of ton per tijdseenheid.

De belangrijkste groepen zijn NOx (NO en NO2), SOx (SO2 en SO3) en koolstofoxiden zoals CO en CO2. Lachgas (N2O) is eveneens een stikstofoxide met klimaatimpact. Daarnaast kunnen metalen oxiden voorkomen als bestanddelen van fijn stof bij industriële activiteiten.

Belangrijke bronnen zijn transport en verkeer, elektriciteitsopwekking, industrie (bijvoorbeeld cement- en staalproductie) en verbranding van fossiele brandstoffen. Ook landbouwactiviteiten leveren bijdragen aan N2O-emissies via meststoffen en bodemprocessen, en de verbranding van biomassa draagt bij aan oxideemissies.

Effecten van oxideemissies zijn onder meer bijdrage aan luchtvervuiling en smog (NOx en SOx), zure regen (voornamelijk door SOx en NOx), en klimaatimpact door CO2 en N2O. Oxiden spelen ook een rol bij de vorming van fijn stof en troposferische ozon, wat gezondheidseffecten kan hebben.

Beleid en monitoring gebeuren via emissie-inventarisaties en normen op nationaal en internationaal niveau. Reductietechnieken omvatten NOx-reductie met SCR of SNCR, SOx-reductie door desulfurisatie van flue gas, energiebesparing en brandstofkeuze, elektrificatie en koolstofafvang en -opslag (CCS). In de landbouw zijn aanpassingen in meststoffen en bodembeheer belangrijk voor N2O-reductie.

Conclusie: oxideemissies vormen een breed aandachtsveld met belangrijke milieu- en gezondheidsimpacten. Doelgerichte technologieën, gerichte beleidsmaatregelen en internationale samenwerking zijn nodig om emissies te verlagen en betrouwbare cijfers te waarborgen.