desulfurisatie

Desulfurisatie is het proces waarbij zwavel uit brandstoffen, gas of metalen wordt verwijderd. Het doel is milieubescherming door het verminderen van zwaveldioxide-emissies bij verbranding, het verbeteren van de kwaliteit en eigenschappen van producten en het voorkomen van corrosie en schade aan processen en katalysatoren.

In de olie- en gasindustrie is verwijdering van zwavel uit ruwe olie en aardgas essentieel. De meest gebruikte methode is hydrodesulfurisatie (HDS), waarbij zwavelhoudende organische verbindingen onder hoge druk en in aanwezigheid van waterstof en een katalysator worden omgezet in waterstofsulfide en een afvalstroom. De katalysatoren bestaan vaak uit molybdeen, kobalt of nikkel op aluminiumoxide- of silica-ondersteuning.

Naast raffinaderijen wordt zwavel ook uit aardgas en syngas verwijderd. Dit gebeurt doorgaans met een aminebehandeling (MEA, MDEA), die H2S en CO2 uit de gasstroom verwijdert; het gevormde H2S wordt doorgaans via de Claus-proces omgezet in elementair zwavel.

Flue gas desulfurisatie (FGD) verwijdert zwaveldioxide uit rookgassen van elektriciteitscentrales en industriële installaties. Typische implementaties betreffen natte scrubbing met kalksteen of calcium- en sulfaatvormende materialen, waardoor zwavelverbindingen in sulfaten veranderen en uit de gasstroom verdwijnen.

Desulfurisatie van staal gebeurt door toevoeging van calcium- of magnesiumhoudende legeringen aan het smeltbad, waardoor zwavel bindt tot calcium- of magnesiumsulfide die met de slag naar de oppervlakte drijft en kan worden afgescheiden.

De ontwikkeling van desulfurisatietechnologie is sterk gekoppeld aan milieuregels en kwaliteitsnormen voor brandstoffen en metalen.