toevoeging

Toevoeging is een Nederlands zelfstandig naamwoord dat de handeling of het resultaat beschrijft van iets aan iets anders toevoegen. Het kan verwijzen naar de toevoeging van fysieke voorwerpen, informatie of elementen, maar ook naar een nieuw onderdeel dat aan een tekst, een contract of een verzameling wordt toegevoegd.

In de taalkunde wordt met toegevoeging de werking bedoeld waarbij morfemen aan een stam worden toegevoegd om een nieuw woord of een grammaticale vorm te vormen. Dit omvat affixatie met voor- of achtervoegsels en kan bijdragen aan derivatie of inflectie. Voorbeelden zijn de toevoeging van suffixen zoals -en om meervoud te vormen (boom → bomen) en het verkleinwoord-suffix -tje (boek → boekje).

Daarnaast wordt de term in tekst- en contractuele contexten gebruikt om een toevoeging aan een document aan te duiden, zoals een addendum, een amendement, of een bijlage die aan een rapport of contract wordt toegevoegd. Een toegenomen clausule of een aangehechte bijlage kan eveneens als een toegevoegde component worden aangeduid.

In wiskunde en informatica komt de term soms voor in informele taal: “toevoeging van een element aan een verzameling.” De standaardterm voor de bewerking in deze vakgebieden is echter optelling of toevoeging van een element, afhankelijk van de context.

Zie ook: addendum, bijlage, amendement. Toevoeging is een algemene term die in diverse domeinen voorkomt om herkenbaar aan te geven dat iets is toegevoegd.