Octrooiwet

Octrooiwet is de Nederlandse wetgeving die het octrooirecht regelt. Een octrooi verleent aan een uitvinder of aan de houder van een uitvinding het exclusieve recht om de uitvinding te produceren, te gebruiken en te verkopen, en om deze handelingen te verbieden aan anderen, gedurende een beperkt termijn. Het doel van het octrooirecht is innovatie te stimuleren door investeringen in onderzoek en ontwikkeling te belonen, terwijl publiek na verloop van tijd toegang krijgt tot de technische kennis.

In de praktijk kan een octrooi nationaal worden aangevraagd bij het Octrooicentrum Nederland (onderdeel van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland, RVO) of via een Europese octrooiaanvraag die is ingediend bij het Europees Octrooibureau (EPO) en vervolgens in Nederland in de nationale fase wordt opgenomen. Nederland is bovendien lid van het Europese octrooiverdrag, wat betekent dat Europese octrooien en nationale octrooien elkaar kunnen versterken.

Een octrooi geldt alleen voor uitvindingen die nieuw, inventief en industrieel toepasbaar zijn. Niet vernieuwde ideeën of abstracte concepten zonder praktische toepassing komen doorgaans niet in aanmerking. Het octrooi beschermt uitsluitend de genoemde uitvinding zoals geregistreerd; derden mogen de uitvinding zonder toestemming niet maken, gebruiken of verkopen in het exportgebied of in de lidstaten waar het octrooi van kracht is.

Duur en onderhoud: een octrooi duurt meestal twintig jaar vanaf de datum van indiening, mits tijdig de vereiste vernieuwingen of onderhoudsbijdragen worden betaald. Handhaving vindt doorgaans via civiele procedures, waarbij octrooinechten kunnen worden afgedwongen en, indien nodig, schadevergoeding of juridisch ingrijpen kunnen worden gevorderd. Octrooiwet vormt een onderdeel van het nationale recht dat samenwerkt met internationale en Europese regelingen op het gebied van intellectueel eigendom.