Klankwijziging

Klankwijziging, in de taalkunde meestal aangeduid als sound change, verwijst naar systematische veranderingen in klanken binnen een taal of een groep verwante talen over tijd. Deze veranderingen zijn doorgaans regel­matig en voorspelbaar en kunnen worden vastgesteld door historische vergelijking en reconstructie. Ze treden vaak op in klankklassen en hangen samen met articulatie, perceptie en taalcontact.

Een centrale theorie is de Neogrammian hypothese: klankwetten hebben in principe geen uitzonderingen; wanneer afwijkingen lijken op te treden, komen die voort uit analogie of externe beïnvloeding. In de praktijk ontstaan complexe patronen door interactie van klankveranderingen met morfologische veranderingen en leenwoorden.

Klankwijziging omvat verschillende typen en processen. Typen: consonantverschuivingen (bijv. stemloze plosieven veranderen in fricatieven), klinkerveranderingen (klinker verschuivingen), en gecombineerde veranderingen zoals metathese. Processen: assimilatie, dissimilatie, lenitie, fortitie, epenthesis en analogie. Bekende voorbeelden zijn Grimm’s wet in de Germaanse talen en de Grote Klinkerverandring in het Engels.

Methoden: taalkundigen gebruiken de historisch‑comparatieve methode, identificeren regelmatige klankcorrespondenties tussen verwante talen en reconstrueren proto‑vormen. Interne reconstructie en modellering van klankketens helpen verklaren waarom veranderingen plaatsvonden. Klankwijziging vormt een centraal onderdeel van taalgeschiedenis en verklaart hoe talen uit elkaar zijn gegroeid en nabijgelegen varianten hebben beïnvloed.

Voorbeelden: Grimm’s wet beschrijft hoe PIE stemloze plosieven p, t, k in Proto-Germaans veranderden in fricatieven, waardoor verwante talen zoals Duits en Engels andere klankparen ontwikkelden. De Grote Klinkerverandering in het Engels, tussen de 14e en 17e eeuw voltrokken, veranderde lange klinkers op een systematische manier en vormde het huidige klanksysteem van het moderne Engels.