Immigreren

Immigreren is het verhuizen naar een land waar men niet geboren is met de bedoeling om er langdurig te wonen en zich te vestigen. Het begrip verwijst naar de handeling en het proces van toetreden tot de samenleving van een nieuw land. Een persoon die immigreren, is in het land van aankomst een immigrant. Emigreren daarentegen is het verlaten van het eigen land vanuit het perspectief van de vertrekkende persoon.

Oorzaken voor immigreren zijn divers: arbeid, studie, gezinshereniging en vluchten voor vervolging of oorlog. Het proces kan bestaan uit verblijfs- en arbeidstoelating, controles bij de immigratiedienst en, in veel gevallen, integratie- en inburgeringsbeleid.

Etymologie en taalgebruik: het woord immigreren is ontleend aan het Franse immigrer, met Latijnse wortels in immigrare. In het Nederlands verschijnt het woord sinds de vroegmoderne tijd in taal- en beleidsdiscussies en in dagelijkse spraak.

Terminologie en gebruik: immigranten verwijst naar mensen die zich in een ander land hebben gevestigd. Nieuwkomers is een bredere, neutrale term die vaak in beleid en sociaalwetenschappelijke kringen wordt gehanteerd. Het tegenovergestelde proces is emigreren, dat op vertrek uit het eigen land wijst. In statistieken wordt soms onderscheid gemaakt tussen vluchtelingen, asielzoekers en andere vormen van migranten, afhankelijk van hun toelatingsstatus.

Historische context en impact: na de Tweede Wereldoorlog kende Nederland en België verschillende migratiestromen uit Europa, Suriname, de Caraïben en daarbuiten. In recente decennia spelen arbeidsmigratie, gezinsvorming en asiel de belangrijkste motieven. Immigratie beïnvloedt demografie, arbeidsmarkt en culturele diversiteit en roept uiteenlopende beleidsmatige vraagstukken op, zoals integratie, huisvesting en sociale cohesie.