Bodemtypen

Bodemtypen zijn categorieën die bodems indelen op basis van gemeenschappelijke kenmerken zoals textuur, structuur, diepte, drainage en chemische eigenschappen. De indeling helpt bij het begrijpen van plantengroei, waterhuishouding en grondsgebruik. Bodemtypen ontstaan door langdurige interacties tussen oudermateriaal, klimaat, relief en organismen. Belangrijke eigenschappen zijn onder meer de textuur (de verhouding zand, silt en klei), drainage en waterretentie, chemische samenstelling en de hoeveelheid organische stof.

In gematigde landbouwgebieden komen onder meer zandgronden, kleigronden, leem- of menggronden, veengronden en lössgronden voor. Zandgronden draineren snel en warmen snel op, maar houden weinig water en voedingsstoffen vast. Kleigronden hebben een hoge waterretentie en een stevige structuur maar kunnen slecht doorlaten, wat tot stagnatie kan leiden. Leem- en menggronden vormen vaak een evenwichtige grond met gemiddeld waterbeheer en vruchtbaarheid. Veengronden kennen een hoog aandeel organische stof en vereisen drainage en beheer om natte omstandigheden te voorkomen. Lössgronden zijn doorgaans vruchtbaar en hebben een goede structuur, maar kunnen kwetsbaar zijn voor erosie bij uitspoeling.

Classificatiesystemen voor bodemtypen bestaan wereldwijd en worden veelal volgens WRB (World Reference Base for Soil Resources) toegepast; in kaartmateriaal en literatuur blijft ook Soil Taxonomy bekend. In de praktijk bepalen het klimaat en lokale factoren welke typen voorkomen en hoe ze worden beheerd. Beheerders passen drainage, kalk- of organische stofbeits, en gewasrotatie toe om de bodemkwaliteit en het landgebruik te optimaliseren.