grondsgebruik

Grondsgebruik is de term die beschrijft welke functie of welk doel een stuk land feitelijk heeft of waarvoor het bestemd is. Het omvat wonen, landbouw, industrie, detailhandel, recreatie, natuur en infrastructuur. Grondsgebruik is daarmee een verbindende factor tussen de praktijk van eigenaren en gebruikers en de ruimtelijke ordening en beleidsvorming.

In Nederland en andere West-Europese context wordt grondsgebruik vaak geregeld via ruimtelijke plannen zoals het bestemmingsplan. Deze plannen geven per perceel aan wat wel en niet is toegestaan. De status van grondsgebruik kan veranderen door planwijzigingen, vergunningen en beleidsbeslissingen. Lokale registraties en kadastrale bestanden houden de huidige situatie bij.

Veel voorkomende categorieën zijn: wonen (woningbouw), landbouw (agrarisch gebruik), bedrijvigheid (industrieel/commercieel), groen en natuur, recreatie en toerisme, en infrastructuur (wegen, water). In stedelijke gebieden spelen vaak gemengd gebruik en herontwikkeling een rol, terwijl landelijk gebied vaker gericht is op landbouw. Beleidskaders bepalen welke transities mogelijk zijn.

Wijzigingen in grondsgebruik kunnen gevolgen hebben voor woningbouw, economische activiteiten, milieu en leefkwaliteit. Ze verlopen doorgaans via planontwikkeling, participatie, en omgevingsvergunningen, en vereisen afgestemde integratie met milieueisen en gebouwde omgeving.

Zie ook ruimtelijke ordening, bestemmingsplan, kadaster, en landgebruikstatistieken.