Basisverlichting

Basisverlichting is een term uit de architecturale en interieurverlichtingspraktijk die verwijst naar de basis of algemene verlichting van een ruimte. Het doel is een zuivere, gelijkmatige lichttoetreding die voldoende zicht biedt voor de meeste dagelijkse activiteiten en tegelijk een aangenaam visueel comfort creëert. Deze laag vormt het fundament waarop aanvullende verlichtingslagen zoals werkverlichting en sfeerverlichting worden opgebouwd.

Kenmerkend voor basisverlichting is dat zij diffuus en evenwichtig is, zodat hinderlijke schaduwen en verblinding zoveel mogelijk worden beperkt. In de praktijk wordt basisverlichting vaak bereikt met plafond- of wandarmaturen, inbouwpunten of indirecte verlichting die vanuit meerdere richtingen licht geeft. Belangrijke ontwerpkeuzes betreffen lichtbronverbruik, kleurtemperatuur en CRI (kleurweergave), evenals de mogelijkheid tot dimmen en afstemming op daglicht.

Basisverlichting maakt deel uit van de driedelige verlichtingsstrategie: basisverlichting (algemene verlichting), werkverlichting (gericht op specifieke taken) en sfeerverlichting of accentverlichting (kleur, textuur of aandachtspunten). Een efficiënt ontwerp houdt rekening met daglichtinval en energiebesparing, bijvoorbeeld via slimme regelingen en LED-technologie. Bij het bepalen van de benodigde lichtniveaus worden richtlijnen toegepast voor de werkplek of ruimte, uitgedrukt in lux op de werkvloer; deze variëren per toepassing. In kantoren ligt de basis vaak tussen enkele honderden lux, terwijl woonruimten vaak lagere basiseisen hebben.

De term basisverlichting is gangbaar in Nederlandse en Vlaams-Daarse bouw- en ontwerppraktijk en kan ook wel als basale verlichting worden aangeduid. Het begrip benadrukt het fundament van elk goed verlichtingsplan en vormt de referentie voor aanvullende verlichtingslagen.