weerstandsindeling

Weerstandsindeling is de indeling van weerstandcomponenten in elektronische systemen op basis van kenmerken en toepassing. In de praktijk onderscheidt men doorgaans vaste weerstand en variabele weerstand, maar ook verschillende typen en bouwvormen zoals through-hole en oppervlakte-memonteerde (SMD) weerstanden. Belangrijke selectiecriteria zijn weerstandwaarde, tolerantie, vermogen en temperatuurscoëfficiënt.

Vaste weerstanden vormen de grootste groep en omvatten onder meer koolstoffilm, metaalfilm en draadgewonden varianten, evenals keramische en andere speciaalgekalibreerde types. Koolstof- en metaalfolie weerstanden verschillen in nauwkeurigheid, ruis en temperatuurscoëfficiënt; draadgewonden weerstanden zijn vaak geschikt voor hoge vermogens. Bouwvormen komen zowel in traditionele axial-leads voor als in SMD-uitvoering voor. De weerstandwaarde kan worden afgelezen via kleurcodering op axialen of via alfanumerieke codes op SMD-onderdelen.

Variabele weerstanden zijn bedoeld om de weerstand in een schakeling aan te passen. Voorbeelden zijn potmeters (potentiometers), reostaten en trimmers. Potmeters worden vaak gebruikt voor gebruikerinstellingen of calibratie, terwijl reostaten en trimmers in servicekwaliteit en afregeling van circuits worden toegepast. Lineaire en logaritmische (audio) varianten bestaan afhankelijk van de gevoeligheid bij schuiven of draaiven.

Speciale weerstanden omvatten thermistors (NTC/PTC) voor temperatuurmetingen of -afkoppeling, varistors (MOV) voor overspanningsbeveiliging en fotoweerstanden (LDR) die in reactie op licht van weerstand veranderen. Polyfuse-achtigeResettable fuses maken gebruik van PTC-achtige kenmerken voor beveiliging.

Codering en normen spelen een rol bij selectie: E-series (E12, E24, E96) beschrijven gangbare waardes; kleurcodes of SMD-codes geven de exacte waarde aan. Tolerantie, temperatuurcoëfficiënt en maximale dissipatie bepalen de geschiktheid voor een specifieke toepassing.