vervoegingsvorm

Vervoegingsvorm, in de taalkunde ook inflectievorm genoemd, is de vorm die een woord aanneemt om grammaticale informatie uit te drukken. In het Nederlands verwijst de term naar de verschillende vormen die een woord kan aannemen door vervoeging of verbuiging. Vervoegingsvormen maken het mogelijk om aan te geven wie iets doet, wanneer het gebeurt, en hoe het zich verhoudt tot andere woorden in de zin. Voor werkwoorden, zelfstandige naamwoorden en bijvoeglijke naamwoorden bestaan ze vooral op het gebied van tijd, persoon, getal en, bij bijvoeglijke naamwoorden, de specificatie van het bepaald of onbepaald gebruik.

Bij werkwoorden vormen vervoegingen de persoons- en Tvt-tijden aan: ik loop, jij loopt, hij loopt (tegenwoordige tijd, persoon); ik liep (verleden tijd); we hebben gelopen (voltooid deelwoord en voltooid tijd). Er bestaan ook onregelmatige werkwoorden en verschillende vervoegingsklassen. De vervoegingsvormen van werkwoorden geven samen met modale hulpwerkwoorden en (bijwoord) tijd een fundamentele structuur aan zinnen.

Voor zelfstandige naamwoorden en bijvoeglijke naamwoorden zijn getal en, in beperkte mate, definitheid bepalend voor de vervoegingsvorm. Een woord kan enkelvoud of meervoud hebben (boek/boeken). Verwijswoorden en lidwoorden spelen daarbij een rol in de samenhang van de zin. Bijvoeglijke naamwoorden tonen vaak inflectie in attributieve positie: de grote auto versus een grote auto; bij de definitieve lidwoorden krijgt het bijvoeglijke naamwoord doorgaans een -e eindletter, terwijl dit bij sommige onbepaalde situaties anders kan zijn. Vervoegingsvormen zijn essentieel voor grammaticale overeenstemming en betekenis in zinnen.