verkrijging

Verkrijging is in de rechtswetenschap het proces waarbij iemand een recht of eigendom verkrijgt. Het kan gaan om goederen, maar ook om andere rechten. Verkrijging kan plaatsvinden door een rechtshandeling, zoals een contract, of door een feitelijke situatie, zoals bezit. De precieze regels hangen af van het rechtsgebied en de aard van het recht dat wordt verkregen.

De belangrijkste vormen van verkrijging zijn onder meer: door titel en levering, bijvoorbeeld bij verkoop, schenking of ruil. Indien sprake is van roerende zaken leidt levering meestal tot overdracht van het eigendom; bij onroerende zaken gelden aanvullende eisen zoals een notariële akte en inschrijving in het register (bijvoorbeeld het kadaster). Een titel plus levering geeft doorgaans directe rechtsmacht aan de verkrijger.

Een andere vorm is verkrijging door verjaring. Bij langdurig, openbaar en ongestoord bezit onder bepaalde voorwaarden kan iemand alsnog eigenaar of rechthebbende worden, ook als er geen titel was. Verjaring beperkt zich niet tot eigendom; ook bepaalde rechten kunnen op grond van verjaring ontstaan of in stand blijven.

Daarnaast bestaan verkrijgingen uit erfopvolging en andere wettelijke regelen. Erfopvolging leidt tot verkrijging van nalatenschappen volgens de regels van erfopvolging en testamentaire verdeling. Tot slot kunnen rechten ontstaan of worden verkregen door contractuele creatie of toekenning, zoals auteursrechten, octrooirechten of licenties, die ontstaan door schepping of officiële toekenning.

In de praktijk bepaalt de aard van het recht, de betrokken goederen en de relevante wetgeving hoe verkrijging precies werkt en welke formaliteiten vereist zijn.