spiegelbeeldigheid

Spiegelbeeldigheid is de eigenschap van een object om bij reflectie langs een gekozen as of vlak een gelijk beeld op te leveren. Het begrip is afgeleid van spiegelbeeld, het beeld dat ontstaat door een spiegeling, en -igheid geeft de aard van deze eigenschap aan. In vakgebieden als wiskunde en kunst wordt spiegelbeeldigheid gebruikt om spiegelachtige symmetrie te beschrijven en de manier waarop een object zich tot zijn spiegelbeeld verhoudt te karakteriseren.

In de wiskunde draagt spiegelbeeldigheid bij aan het begrip spiegel- of reflectiesymmetrie. Een figuur heeft spiegelbeeldigheid met betrekking tot een lijn als de reflectie langs die lijn de figuur precies teruggeeft of gecongruente onderdelen oplevert. Een figuur kan één of meerdere lijnen van symmetrie hebben. Als een figuur onder reflectie langs een lijn ongewijzigd blijft, is de spiegelbeeldigheid op die lijn aanwezig. Zo hebben cirkels en vierkanten vaak hoge spiegelbeeldigheid, terwijl grillige vormen doorgaans lagere spiegelbeeldigheid tonen.

In ontwerp en kunst wordt spiegelbeeldigheid gebruikt om balans en voorspelbaarheid te bereiken. Via symmetrische composities voelt een kijker vaak aangename harmonie. In perceptieonderzoek worden methoden ontwikkeld om spiegelbeeldigheid te meten, bijvoorbeeld door de overlap tussen een figuur en zijn spiegelbeeld te kwantificeren. Een hogere score duidt op grotere spiegelbeeldigheid en daarmee op sterkere spiegelingssymmetrie in het waargenomen beeld.

Zie ook: spiegelbeeld, symmetrie, reflectie.