reukverlies

Reukverlies is het verlies of verminderd vermogen om geuren waar te nemen. Juist van belang is dat er onderscheid wordt gemaakt tussen anosmie (volledig verlies) en hyposmie (gedeeltelijke vermindering). Reukverlies kan tijdelijk of langdurig zijn en gaat vaak samen met een veranderde smaakervaring.

Oorzaken zijn onder meer virale infecties van de bovenste luchtwegen, waaronder COVID-19, en andere nasale ontstekingen. Obstructies in de neus, zoals poliepen of een afwijking van het neustussenschot, kunnen de reukpassages blokkeren. Hoofdtrauma kan de reukzenuw beschadigen. Neurologische aandoeningen zoals ziekte van Alzheimer en Parkinson kunnen reukverlies veroorzaken. Ouderen hebben een verhoogd risico, net als personen met chronische rhinosinusitis of blootstelling aan toxische stoffen. Medicatie kan in sommige gevallen de reuk beïnvloeden, maar dit is zeldzaam. In sommige gevallen blijft de oorzaak onbekend (idiopathisch).

Diagnose wordt gesteld op basis van voorgeschiedenis, lichamelijk onderzoek en specifieke reuktesten. Voor uitgebreide evaluatie kunnen tests zoals Sniffin’ Sticks of andere geuridentietietesten worden gebruikt. Beeldvorming (CT of MRI) kan worden overwogen bij verdenking op anatomische afwijkingen of bij neurologische oorzaken.

Behandeling is afhankelijk van de onderliggende oorzaak. Bij ontstekingen of obstructies kunnen intranasale corticosteroïden of chirurgie helpen. Een belangrijk onderdeel van de revalidatie is olfactietraining: dagelijks ruiken aan verschillende geuren (bijvoorbeeld roos, citroen, kruidnagel) gedurende maanden. Reuktraining wordt vaak gecombineerd met aanpak van de onderliggende aandoening. Sommige patiënten herstellen volledig of gedeeltelijk, vooral bij virale infecties; anderen ervaren langdurige of permanente reukverlies.