regelgever

Een regelgever is een overheidspartij of zelfstandig bestuursorgaan dat regels en normen vaststelt en handhaaft binnen een bepaald domein. Regelgevers brengen kaders aan die bedrijven, instellingen en burgers dwingen zich aan wettelijke en maatschappelijke eisen te houden, en zij vertalen algemene beleidsdoelstellingen naar concrete verplichtingen. Zij beschikken over bevoegdheden zoals het uitvaardigen van bindende regels, het vaststellen van toezichtkaders, het verlenen van vergunningen, en het toezicht houden op naleving met handhaving en sancties.

Regelgevers opereren doorgaans binnen een wettelijk kader en kunnen ontstaan uit overheidspartijen of als onafhankelijke regulators die enige autonomie genieten om politieke beïnvloeding te beperken. Het onderscheid met de wetgever is dat de wetgever wetten vaststelt; de regelgever werkt binnen die wetten om regels voor uitvoering en toezicht te geven.

Voorbeelden in Nederland zijn onder meer de Autoriteit Consument & Markt (ACM), de Autoriteit Financiële Markten (AFM) en De Nederlandsche Bank (DNB), die elk verantwoordelijk zijn voor respectievelijk markttoezicht, toezicht op financiële markten en stabiliteit van het financiële systeem; op Europees niveau spelen organisaties zoals ESMA, EBA en EIOPA een vergelijkbare rol.

Kritiekpunten betreffen onder meer de vraag naar onafhankelijke besluitvorming, de balans tussen regeldruk en innovatie, en de noodzaak van verantwoording en transparantie van regelgevers zelf. De rol van de regelgever is fundamenteel voor een rechtmatige, voorspelbare en efficiënte werking van markten en publieke dienstverlening.