normalisatievormen

Normalisatievormen zijn richtlijnen in het relationeel databasedesign die gericht zijn op het minimaliseren van dubbele gegevens en de kans op anomalieën bij insertie, update en verwijdering. Door gegevens op te splitsen in tabellen met duidelijke functionele afhankelijkheden, worden redundantie en inconsistentie beperkt en wordt onderhoud vergemakkelijkt.

1NF vereist dat waarden atomair zijn en rijen uniek worden geïdentificeerd door een primaire sleutel; kolommen bevatten enkel waarden van één type en herhaalde groepen worden voorkomen. 2NF bouwt hierop voort door te eisen dat alle niet-sleutelattributen volledig afhankelijk zijn van de primaire sleutel; deeltalafhankelijkheden in samengestelde sleutels worden verwijderd.

3NF gaat nog een stap verder door transitieve afhankelijkheden te elimineren: niet-sleutelattributen mogen niet afhankelijk zijn van andere niet-sleutelattributen; elk niet-sleutelattribuut moet rechtstreeks afhankelijk zijn van een sleutel. BCNF is een strengere versie waarbij elke determinant in de tabel een kandidaat-sleutel moet zijn.

4NF behandelt multi-value afhankelijkheden: een tafel mag geen situatie bevatten waarin twee of meer sets van attributen onafhankelijk van elkaar voorkomen terwijl ze samen aan de sleutel hangen. 5NF, of join-dependency normalisatie, gaat nog verder en vereist dat de data opgesplitst kan worden in factoren zodat alle mogelijke joins zonder verlies van informatie kunnen worden herbouwd.

In de praktijk worden meestal tot 3NF of BCNF toegepast; hogere niveaus komen minder vaak voor omdat ze de complexiteit vergroten. Soms wordt denormalisatie toegepast om prestatie te verbeteren of om specifieke querypatronen te ondersteunen. De keuze voor een normaalvorm hangt af van vereisten rond consistentie, queries en workload.