longcapaciteit

Longcapaciteit, in klinische termen vaak de totale longcapaciteit (TLV) genoemd, is de maximale hoeveelheid lucht die de longen kunnen bevatten bij een diepe inspiratie na een volledige uitademing. Het is een van de belangrijkste longvolumes die samen met de andere volumes een beeld geven van longfunctie. TLV is afhankelijk van de vullen en samenstelling van de longen en wordt ook beïnvloed door de beweging van het borstbeen en de borstwand.

De TLV bestaat uit meerdere onderliggende volumes: ademvolume (TV), inspiratoir reservevolume (IRV), expiratoir reservevolume (ERV) en residuair volume (RV). De som van TV, IRV en ERV geeft de vitale capaciteit (VC) en samen met RV levert dit de totale longcapaciteit op: TLC = TV + IRV + ERV + RV. Functional residual capacity (FRC) is RV + ERV en geeft de hoeveelheid lucht die na een normale ademhaling in de longen achterblijft.

Metingen en toepassingen: TLC wordt meestal gemeten met body plethysmography of gasdilutie; spirometrie meet wel FVC en FEV1 maar biedt doorgaans geen directe TLC. Normale TLV-waarden variëren sterk met leeftijd, lengte, geslacht en etniciteit; gewoonlijk liggen ze bij volwassenen ruimschoots tussen ongeveer 4 en 6 liter, waarbij mannen gemiddeld hoger zijn dan vrouwen. Veranderingen in TLV hebben klinische betekenis: bij obstructieve aandoeningen kan TLV soms toenemen door luchtvastzetting (air trapping), terwijl bij restrictieve aandoeningen TLC afneemt door beperkte longuitzetting. Levensstijl en factoren als roken, hoogte en lichaamsgewicht kunnen de longcapaciteit ook beïnvloeden.

Zie ook: longvolumes, spirometrie, longfunctietests.