keizersnee

Keizersnee, ook wel keizersnede genoemd, is een chirurgische bevalling waarbij een incisie in de buikwand en de baarmoeder wordt gemaakt om een baby uit de baarmoeder te halen. De ingreep wordt meestal uitgevoerd wanneer een vaginale bevalling riskant is voor moeder of kind, of wanneer andere complicaties aanwezig zijn.

De meestgebruikte techniek is een lage dwarsdoorsnede van de baarmoeder in combinatie met een horizontale opening van de buikwand; dit levert doorgaans minder complicaties op en biedt betere kans op een veilige toekomstige zwangerschap dan een klassieke verticale incisie, die zelden wordt toegepast.

Indien mogelijk wordt geprobeerd om een natuurlijke bevalling te vermijden wanneer de risico’s groter zijn. Indicaties zijn onder meer foetale nood of stress, placenta previa, placenta accreta, een verkeerde ligging van de baby (bijvoorbeeld dwarsligging of stuitligging wanneer andere opties ontbreken), beperkte bekkenruimte in verhouding tot de grootte van de baby, meerdere zwangerschappen, of ernstige medische aandoeningen bij de moeder. Soms is een keizersnee gepland voorafgaand aan de bevalling.

Tijdens de ingreep krijgt de patiënt meestal regionale anesthesie (ruggenprik of epidurale verdoving); soms wordt algemene anesthesie gebruikt. De buikwand wordt geopend, daarna de baarmoeder, de baby wordt geboren, de navelstreng en placenta verwijderd, en vervolgens worden de baarmoeder en de buikwand gesloten.

Herstel varieert; ziekenhuisopname duurt meestal 2-4 dagen en volledig herstel kan enkele weken tot maanden duren. Mogelijke complicaties zijn infectie, bloedverlies, beschadiging aan nabije organen, chronische pijn of littekenvorming, en een hoger risico op een volgende keizersnee. In sommige gevallen is toekomstige vaginale bevalling alsnog mogelijk, mits de medische situatie dat toelaat.

Historisch gezien ontwikkelde de keizersnee zich van een laatste redmiddel tot een routinematige ingreep, mede dankzij verbeteringen in anesthesie, antisepsis en chirurgische technieken.