frictiewerkloosheid

Frictiewerkloosheid is een vorm van werkloosheid die ontstaat doordat er tijd nodig is voor werkzoekenden om een geschikte baan te vinden. Het vormt een deel van de natuurlijke werkloosheid en komt voor in vrijwel elke economie, ook wanneer de arbeidsvraag op peil is. Het omvat voornamelijk de periode tussen het verlaten van een baan en het aanvaarden van een nieuwe positie of tussen de studierichting en eerste werkplek.

Oorzaken zijn onder meer informatie- en zoekvertragingen, een mismatch tussen vaardigheden en beschikbare vacatures, geografische belemmeringen en afstemming van wensen en arbeidsvoorwaarden. Ook sollicitatieprocedures, proeftijd en sollicitatie-ervaring spelen een rol. Vooral jongeren, recent afgestudeerden en medewerkers die van sector willen veranderen raken vaker tijdelijk werkloos tijdens hun zoektocht naar een passende functie.

Kenmerken van frictiewerkloosheid zijn doorgaans kortdurend en variëren van enkele dagen tot enkele maanden. In een sterk arbeidsmarktkader kan de duur echter langer zijn. Het mechanisme weerspiegelt marktwerking: er bestaat een tijdsverschil tussen aanbod en vraag en tussen de informatie die beide kanten hebben.

Beleid en maatregelen die frictiewerkloosheid kunnen verminderen richt zich op betere matching en informatie. Voorbeelden zijn betere arbeidsbemiddeling, vacaturebanken, stages en proefplaatsen, bijscholing en om- of bijscholing voor loopbaanomschakeling, en gerichte subsidies of stimulansen om de overgang naar nieuw werk te vergemakkelijken. In beleidstermen maakt frictiewerkloosheid deel uit van de natuurlijke werkloosheid, samen met structurele werkloosheid; conjuncturele (cyclical) werkloosheid is een ander verschijnsel dat door de conjunctuur wordt veroorzaakt.