diepweefselschade

Diepweefselschade, ook wel diepweefselschade genoemd en in het Engels vaak aangeduid als deep tissue injury (DTPI), is een letsel aan de diepere huidlagen en onderliggende weefsels (zoals spier en fascia) dat meestal begint onder intacte huid. Het letsel ontstaat door druk en schuifkrachten die de bloedtoevoer naar de getroffen zone ernstig verminderen, waardoor weefselsterfte kan optreden voordat de huid zichtbaar beschadigd raakt.

Oorzaken en mechanisme: langdurige druk, vooral bij immobiliteit; schuifkrachten, vocht, oedeem en onderliggende vaatziekten verhogen het risico. De beschadiging begint in de diepe lagen en kan zich later naar de huid uitbreiden; het gebied kan donkerpaars, rood of lila verkleuren en soms een blaar bevatten.

Klinische kenmerken en diagnose: het eerste teken is vaak een plaatselijk, diep gelegen verkleuring die onvoldoende vervaagt bij druk (niet-blancherend). Pijn of gevoeligheid kan aanwezig zijn; soms is er onderhuidse zwelling of induratie. Diagnose is meestal klinisch; beeldvorming zoals echografie of MRI kan nuttig zijn om de diepte en het stadium vast te stellen, zeker als de huid oppervlakkig ongewoon lijkt of de wond niet geneest.

Behandeling en prognose: onmiddellijke drukontlasting en positieaanpassing; gebruik van drukverdelende oppervlakken; verdere wondzorg, wonden met necrose kunnen debriement vereisen; behandeling van eventuele infectie en optimalisatie van voeding en onderliggende aandoeningen. De prognose varieert sterk en hangt af van de diepte en tijdige behandeling; in ernstige gevallen kan chirurgische verwijdering van necrotisch weefsel nodig zijn.

Preventie: risicobeoordeling (bijv. Braden-schaal), regelmatige repositionering, huidzorg, vochtbeheersing en het gebruik van speciale matras en kussens om druk te verminderen, vooral bij oudere of kwetsbare patiënten.